Olympus Pen E-PM2: Najmniejszy bezlusterkowiec Olympusa, analizowany w warsztacie

Analizujemy konkretny egzemplarz Olympus Pen E-PM2, najbardziej kompaktowego bezlusterkowca Olympusa. Sprawdź, czy jego niewielki rozmiar wciąż jest zaletą, czy też jego ograniczenia przeważają nad zaletami.

Olympus Pen E-PM2 trafił na rynek w 2012 roku jako najbardziej radykalne podejście serii Pen do kompaktowości. Olympus postanowił wyeliminować wszystko, co zbędne, aby stworzyć najmniejszy bezlusterkowiec tamtych czasów, a efektem był aparat mieszczący się w każdej kieszeni, ale kosztem ergonomii i sterowania.

Dziś w warsztacie mamy konkretny egzemplarz tego modelu, oznaczony numerem inwentarzowym 69c3e90b37b275108638d9b4. Trafił w nasze ręce w stanie, który po weryfikacji laboratoryjnej określiliśmy jako doskonały. Nie ma znaczących śladów użytkowania, wgnieceń ani zużycia na rogach. To egzemplarz, który był dobrze utrzymany i to widać.

Na rynku wtórnym średnia cena tego aparatu w ciągu ostatnich 30 dni wynosi 204 €, a obecnie w naszym magazynie dostępna jest tylko jedna sztuka. To rozsądna cena za aparat, który, choć stary, oferuje 16-megapikselową matrycę Micro Cztery Trzecie z wbudowaną stabilizacją w korpusie – coś, czym nie wszystkie bezlusterkowce tamtej epoki mogły się pochwalić.

Dane tego egzemplarza

Chociaż nie mogliśmy odczytać licznika migawki ani stanu baterii (dane niezgłoszone przez system), inspekcja wizualna i funkcjonalna pozwala stwierdzić, że ten egzemplarz jest w bardzo dobrym stanie. Ekran nie ma martwych pikseli ani rys, a wszystkie przyciski działają prawidłowo.

Model ogólnie

Olympus Pen E-PM2 ma 16-megapikselową matrycę Micro Cztery Trzecie, tę samą, którą wyposażono wyższe modele z serii Pen, takie jak E-PL5. Oznacza to, że w dobrych warunkach oświetleniowych jakość obrazu jest w pełni akceptowalna do codziennego użytku, mediów społecznościowych lub małych wydruków. Zakres dynamiczny jest przyzwoity jak na swoje czasy, a charakterystyczne, nasycone kolory Olympusa wciąż podobają się wielu użytkownikom.

Autofokus to detekcja kontrastu, bez detekcji fazy. W swoim czasie nie był szczególnie szybki, a dziś to widać. Przy dobrym świetle i nieruchomych obiektach ustawianie ostrości jest niezawodne, ale powolne. W pomieszczeniach lub przy słabym świetle aparat szuka ostrości z pewną niepewnością. To nie jest aparat do zdjęć akcji ani szybkiej fotografii ulicznej.

Ergonomia to najbardziej polaryzujący punkt. Korpus jest tak mały, że ledwo starcza miejsca na palce. Nie ma uchwytu, pokrętła są minimalne, a większość ustawień wymaga wchodzenia w menu. Olympus zaprojektował ten aparat z myślą o trybie automatycznym lub programach półautomatycznych, a nie o pełnej kontroli manualnej.

Co działa

Rozmiar to bez wątpienia jego największy atut. Z obiektywem typu pancake, takim jak 14-42 mm lub 17 mm f/2.8, E-PM2 mieści się w kieszeni kurtki lub małej torebce. Dla kogoś, kto szuka aparatu, który jest zawsze pod ręką, bez wymówek, ten format wciąż jest trudny do pobicia nawet dziś.

Stabilizacja w korpusie działa. Nie jest cudowna, ale pozwala zyskać kilka stopni w warunkach słabego oświetlenia bez statywu. Do statycznych zdjęć krajobrazów lub nieformalnych portretów to realna pomoc.

Konstrukcja jest solidna. Choć jest mały, chassis jest metalowe i daje wrażenie wytrzymałości. Ten konkretny egzemplarz, będąc w doskonałym stanie, nie ma luzów ani dziwnych dźwięków. Przyciski, choć małe, mają wyraźny skok.

Co ciąży z wiekiem

Największym obciążeniem tego aparatu jest jego ogólna szybkość. Włączanie nie jest natychmiastowe, autofokus jest powolny, a bufor serii szybko się zapełnia. To nie jest aparat do fotografowania dzieci, zwierząt ani żadnych scen wymagających refleksu.

Brak wizjera elektronicznego to kolejna istotna wada. Na zewnątrz przy silnym świetle ekran jest niewystarczający i trudno precyzyjnie kadrować. Nie ma też standardowej gorącej stopki, tylko zastrzeżone złącze do opcjonalnej zewnętrznej lampy błyskowej, którą dziś trudno znaleźć.

Bateria BLS-5 ma bardzo krótki czas pracy. Olympus deklarował około 330 zdjęć na jednym ładowaniu, ale w rzeczywistym użytkowaniu ze stabilizacją i włączonym ekranem liczba ta znacznie spada. Zaleca się noszenie jednej lub dwóch zapasowych baterii.

Dla kogo jest ten egzemplarz?

Ten konkretny Olympus Pen E-PM2, w doskonałym stanie i w cenie 204 €, to interesująca opcja dla:

• Fotografów szukających ultralekkiego aparatu zapasowego do noszenia zawsze przy sobie, gdy główny aparat jest zbyt duży.
• Początkujących, którzy chcą rozpocząć przygodę z bezlusterkowcami bez wydawania dużych pieniędzy, pod warunkiem że zaakceptują jego ograniczenia w szybkości i sterowaniu.
• Kolekcjonerów lub nostalgicznych użytkowników, którzy chcą mieć kawałek historii Olympusa w dobrym stanie i w przystępnej cenie.

Nie jest zalecany dla osób potrzebujących szybkiego autofokusa, wizjera lub sprawnego sterowania manualnego. Nie nadaje się też dla tych, którzy chcą nagrywać wideo z pewną swobodą: E-PM2 nagrywa w 1080p przy 30 kl./s, z podstawową jakością i bez skutecznej stabilizacji elektronicznej.

Werdykt

Olympus Pen E-PM2 to aparat, który spełnia swoją pierwotną obietnicę: być tak małym, jak to tylko możliwe w systemie Micro Cztery Trzecie. Ten konkretny egzemplarz, w doskonałym stanie, to dobra okazja dla kogoś, kto ceni przenośność ponad wszystko. Nie możemy jednak pominąć faktu, że jego ograniczenia w szybkości, sterowaniu i czasie pracy baterii czynią go bardzo specyficznym wyborem, a nie ogólnym zaleceniem. Jeśli wiesz, na co się decydujesz i akceptujesz jego kompromisy, może być uroczym towarzyszem podróży. Jeśli szukasz wszechstronności i nowoczesnych funkcji, lepiej spójrz na nowsze modele.